日志

Anlayamadığım şeyler oluyor. Kusmak istiyorum artık içimdekileri. Daha fazla dayanamıyorum içimdeki boşluğa.

Geçenlerde kitaplığımı karıştırdım. Yanlış hatırlamıyorsam 2005 yılında okuduğum Ahmet Altan' ın İçimizde Bir Yer isimli kitabına rastladım. O zamanlar pek anlayarak okuduğumu söyleyemem o kitabı. İşimi bitirdikten sonra kitaptan bölümler okumaya başladım.

Kitaba ismini veren İçimizde Bir Yer adlı bölüme geldim. Sadece girişindeki birkaç paragraf çektiğim bütün her şeyin özeti gibiydi.

" Bu söylediğimin doğru olup olmadığından hiç emin değilim ama bana öyle geliyor ki sanki hepimiz, içimizde bir başkası için ayrılmış bir yerle doğuyoruz.

Bir parçası kayıp bir bulmaca gibi...

Hayatımızın önemli bölümünü garip bir eksiklik duygusu ile geçirmemiz, bazı sabahlar anlaşılmaz sıkıntılarla uyanmamız, bazen isimsiz umutlarla neşelenmemiz, sanırım o boşluğun içimizde yarattığı girdaptan kaynaklanıyor.

Karşılaştığımız her kadına ve erkeğe, belki de hiç farkında olmadan, girinti çıkıntıları o boşluğun kesiklerine uyacak diye mi bakıyoruz?

Elinde Sinderalla' nın ayakkabısıyla dolaşan biri var sanki içimizde, herkese, ' Acaba ayakkabının sahibi bu mu? ' diyerek bakıyor.

Tam olarak neyi ya da kimi aradığımızı bilmiyoruz.

Bize öğretilen bilgilerden yola çıkarak aradığımız insanla ilgili birçok olumlu özellik sıralıyoruz ama genellikle söylediklerimiz gerçeğe çok uymuyor. "

~

Bazıları merak ediyordu birden değişen ruh halimin kaynağını. İşte size cevap. Tabi bazıları bunu çok saçma bulacak.

Yazıya başlamadan önce aklımda yazmam gereken çok şey vardı; ama şimdi hiçbir şey yok. Daha fazla saçmalamadan susmak istiyorum. Bana kimse yardım edemez. Dostlarım üzülüyorlar. Sizleri üzmek hayatta yapacağım son şeydir; ama bana benden başka kimse yardım edemez. Üzülmeyin. Elbet bir gün daha iyi olacağım.

Neyse sevgili Last Fm Günlüğüm (=P) benden şimdilik bu kadar. Belki bir daha hiç bakmam yüzüne belki de bir bakmışsın bir an da çözülüp her şeyi anlatmışım sana. Daha çözülme vaktim gelmemiş bunu anladım. Daha başka ne acılar çektirebilirsin ki bana? Demek ki hala bir şeyler varmış.