Various Artists40. OSI – Blood *** (Progressive Rock/ Metal)
Minst memorabele album van het jaar. Dat wil in deze niet zeggen dat het slecht is, maar ik er na een keer of 5 luisteren nog steeds weinig over te melden heb. OSI, wat staat voor Office of Strategic Influence, is bij mij bekend geworden nadat op haar eerste gelijknamige cd ene Steven Wilson en ene Mikael Akerfeldt meewerktten. In nummers als Terminal hoor ik dan ook nog steeds hele duidelijke Porcupine Tree invloeden. Ook op Blood horen we Akerfeldt weer terug. Kunnen jullie het nu niet een keer zonder deze grote namen?
PF: The Escape Artist, False Start, Radiologue
39. The Whitest Boy Alive – Rules *** (Indie-pop)
TWBA was eigenlijk al bijna dood verklaard toen ze toch maar besloten een 2e cd uit te brengen. Dat het meerendeel hiervan al een keer live te horen was geweest en dat het meer van hetzelfde was leek daarbij niet te deren. Rules bevat 11 vrolijk en ontspannen popplaatjes die na 5 keer eigenlijk de meeste glans verloren hebben. Het is allemaal een beetje te nietszeggend en het lijkt me toch net wat teveel op vorig album Dreams.
PF: Courage, Timebomb, Island
38. Mando Diao– Give Me Fire *** (Indie Rock)
Het kan hard gaan met een band. Het ene moment maak je het ene anonieme album na het andere en lijkt niemand je over 5 jaar nog te kennen en het andere moment ben je niet van de buis af te slaan en zie je tussen My Super Sweet Sixteen en Pimp My Car nog maar 1 nummer voorbij komen. Goede nummers worden eigenlijk elke keer dat je ze hoort beter, maar Dance With Somebody is bij menigeen toch alweer over het hoogtepunt heen. Gelukkig staan er op GMF nog 12 andere nummers die je minder vaak hoort, al haalt geen een van deze platen meer het niveau van de overbekende hitsingle.
PF: Dance With Somebody (toch wel), Gloria, Maybe Just Sad
37. Passion Pit – Manners *** (Indie-pop / Electronic)
Voorspelling: Passion Pit gaat het helemaal maken. Het heeft alle ingredienten die daarvoor nodig zijn. Alleen: nu nog niet. Manners is een degelijk album en de eerste helft bevat leuke popplaatjes voor op een zonnige middag. De tweede helft vond ik helaas dusdanig minder dan Manners op de 32e plaats is beland. Eigenlijk na hoogtepunt The Reeling kakt het heel hard in. In de toekomst zal er vast wel een album komen wat wel van begin tot eind kan boeien en ondertussen hebben we 4,5 nummer wat de tijd kan doden.
PF: Little Secrets, The Reeling
36. Muse – The Resistance *** (Progressive Rock) (!)
Leuke mix van 3fm radiohits, matige opvullers en klassiek geinspireerd werk. Daarnaast bevat deze cd de grootste Queen rip-off ever. The United States of Eurasia heeft bijna exact dezelfde songstructuur als een hele rits Queen nummers bijeen. En dat werkt heden ten dage eigenlijk nog steeds prima. Buiten de 3fm hitjes en matige opvullers (Undisclosed Desires, I Belong to You) staan er ook dus nog 3 lange semi-klassieke stukken aan het eind. Prima om wat niews te proberen maar kon me allemaal weinig bekoren. Ergens in de middenmoot van de Muse discography dus. En van deze lijst daarmee.
PF: Uprising, Resistance, Unnatural Selection
35. Gossip – Music For Men *** (Indie Rock)
Ik had van horen zeggen dat Gossip best leuke muziek was. Stom gerucht dacht ik, dat maak ik zelf wel uit. Maar inderdaad, het radiohitje Heavy Cross klonk als muziek in de oren. Want dat is het ook. Ook MFM heeft helaas wel weer last van het “o jee we moeten een hele cd volkrijgen” verhaal. Dat wil zeggen: de eerste helft is tof, daarna kakt het weer in. Vandaar de 35e positie.
PF: Heavy Cross, 8th Wonder, Love Long Distance, Men in Love
34. Moderat – Moderat *** (Electro / Techno)
Moderat, een samenwerkingsverband tussen Modeselektor en Apparat hebben dit jaar hun eerste echte langspeler uitgebracht. Met de verassende naam, Moderat. Terwijl ik deze cd talloze malen op heb gezet dit jaar weet ik er eigenlijk nog steeds vrij weinig zinnigs over te zeggen. Dat ga ik dan ook niet proberen. Laat ik er het bij houden dat de muziek ergens schommelt tussen electro en techno en dat het prima luistervoer is voor de latere uurtjes. Goede afwisseling tussen instrumentaal chill en dansbaar met vocalen.
PF: Rusty Nails, Seamonkey, Nasty Silence
33. Sunn O))) – Monoliths & Dimensions ***+ (Progressive Ambient / Drone Doom)
En de prijs voor minst toegankelijke cd gaat naar....Sun! Want zo spreek je dat uit, blijkbaar. 4 nummers van gemiddeld 12 minuten met drone metal, kerkkoren, teksten in het hongaars (?), onuitspreekbare titels en 2 dudes in monniken outfit. En dat is....vet, mits je een leuke geluidsinstalatie hebt want op laptop speakers komt deze cd niet uit de verf. Wanneer is iets nog muziek te noemen als er geen melodie in zit? Sun bewijst dat het kan. Blaas de buurt weg met dit gezellige album voor het hele gezin.
PF: Big Church (Megszentségteleníthetetlenségeskedéseitekért), Alice
32 Richard Swift – The Atlantic Ocean ***+ (Singer-Songwriter / Indie)
Richard Swift, is dat niet die kerel van….ehm? Ja, erg bekend is hij niet en zal hij ook niet worden omdat zijn muziek nu eenmaal voor een niche markt is gemaakt. Bij zijn concert in de Helling was er ook niet veel volk komen kijken, zeker niet onder de 30 jaar. Toch, slecht is zijn werk allerminst. Op TAO werkt Swift veel meer met electronica dan op voorgaand werk en dit levert een leuke extra op. Het lijkt allemaal iets opgewekter, al zijn de teksten soms nog steeds uitermate depressief. Titels als R.I.P. verraden dan ook veel (of is het allemaal sarcasme?). Swift onderscheidt zichzelf genoeg van de 13 in een dozijn singer-songwriters om eens in de zoveel tijd eens op te zetten.
PF: The Original Thought, Hallelujah Goodnight, The First Time, Lady Luck
31. Junior Boys – Begone Dull Care ***+ (Electro / Electropop)
Waar een band als Kap Bambino (stuk hoger in deze lijst) vaak zo snel mogelijk naar het einde van het nummer wil knallen, daar doet Junior Boys het heel wat rustiger aan. Ik zou het dan ook willen omschijven als electro-lounge. Goede niets-aan-de-hand muziek voor op de achtergrond in een of andere hippe bar. Bij nummer 3, Bits & Pieces, gaat het door het synthesizer deuntje iets meer los, maar daarna is het weer chillen geblazen. Iets meer pit had toch geen kwaad gekunt? Beetje dull zo.
PF: Bits & Pieces, Dull to Pause
30. Various Artists – Dark Was The Night ***+ (Singer-Songwriter / Indie)
Voor zover ik weet de eerste Various Artists cd die in een van mijn lijstjes beland. Niet heel verwonderlijk als je kijkt wie er allemaal aan mee hebben gewerkt. Antony, Iron & Wine, Bon Iver, Grizzly Bear, The National, Surfjan Stevens, Beirut, The Arcade Fire en ga zo maar door. Waarom deze samenwerking is aangegaan is me eigenlijk niet heel duidelijk (en interesseert me ook vrij weinig) maar ik weet wel dat zo ongeveer alle nummers erop covers zijn (oa van Nick Drake en Bob Dylan). Deze 30e plek is alleen te danken aan cd1 van de verzameling, want cd2 kan me weinig bekoren.
PF: Cello Song, I Was Young When I Left Home, Deep Blue See
29. Monsters of Folk - Monsters of Folk ***+ (Folk / Indie)
2 dudes van Bright Eyes, 1 van My Morning Jacket en 1 die zich M.Ward noemt. Wat krijg je dan? Heel veel folk muziek. Een titel als Monsters of Folk was dan ook snel gekozen. Nu ben ik niet bekend met het werk van Bright Eyes, noch met dat van MMJ dus echt veel voorkennis had ik niet, maar als die nummers evenveel lijken als die van M. Ward op zijn eigen werk, dan is er weinig sprake van echte samenwerking. Prima plaatjes maar mist in mijn optiek toch de final touch. Wellicht wat voor een 2e cd.
PF: Whole Lotta Losin’, Man Named Truth, Slow Down Jo
28. The Field – Yesterday and Today ***+ (Minimal Techno / Ambient)
Na 2 jaar geleden ook al verslingerd te zijn geraakt aan het debuut van The Field, From Here We Go Sublime, wist ook YaT dusdanig te boeien dat het steeds weer door mijn luidsprekers te horen was. The Field kenmerkt zich door lange nummers (er staan er maar 6 op) met eindeloze beats die eigenlijk minutenlang amper veranderen. Wat is daar dan leuk aan zou je zeggen? Dat weet ik eigenlijk ook niet helemaal, maar de nummers hebben een bepaalde hypnotizerende kracht waardoor het blijft boeien. Steeds kleine tweaks, onderbrekingen, toevoegen van kleine vocalen. Heel minimalistisch allemaal en vooral hard draaien om de kracht te ontdekken. Toch, als ik moest kiezen tussen het debuut en deze zou ik nog licht neigen naar de 1e.
PF: Leave It, Yesterday and Today
27. The Mars Volta - Octahedron **+ (Progressive Rock / Experimental)
Er zijn best wat workaholics in de muziekindustrie maar zo gek als Omar en Cedric van The Mars Volta maken het er maar weinig. Octahedron is dan ook alweer 5e langspeelplaat (LP / EP) sinds 2003 waarin het ultra geniale De-Loused in the Comatorium uitkwam en daarnaast is vooral Omar ook actief op sologebied. Tot op heden is die 1e cd nog steeds het beste werk want ook Octahedron haalt dit niveau nergens. TMV lijkt harde, wilde albums af te wisselen met wat rustigere varianten en dit exemplaar lijkt in de 2e categorie te behoren. Niet het sterkste werk, maar nummers als Teflon en Cotopaxi zijn nog zeer zeker de moeite. Volgende keer weer wat meer los, jongens?
PF: Teflon, Cotopaxi, Desperate Graves
26. Indukti – Idmen ***+ (Progressive Rock / Post metal)
Dat de ene Poolse progrock band de andere Poolse progrock band niet is, moge duidelijk zijn. Dat Indukti dan ook weinig weg heeft van bekendste band uit polen in dit genre, Riverside, is fortuinlijk te noemen. Indukti is voornamelijk een stuk harder, zonder veel vocalen en met meerdere niet vaak gehoorde instrumenten. Opener Sansara heeft wat weg van post-metal en zet goed te toon voor de rest van de cd, hoewel die daarna toch een andere richting neemt. Tusan Homichi Tuvota, nummer 2 op dit schijfje, is eigenlijk een van de enige met noemenswaardige zang en is dan ook meteen mijn favoriet. Nu maar hopen dat ze niet zo zouteloos worden als Riverside.
PF: Tusan Homichi Tuvota, And Who’s the God Now!
25. Aux Raus – The Brick Is In The Air ***+ (IGabberpunk / Electrol) (!)
Ooit een combinative gehoord tussen ouderwets raven gecombineerd met de agressie van oude punk? En dat is een modern jasje? Nee? Dan is het tijd voor Aux Raus. Stevige bak herrie die gemaakt lijkt te zijn om live mee te blazen. Maar ook zeer vermakelijk voor alleen op je te kleine zolderkamer. Maar serieus, respect voor wie dit een hele cd volhoud.
PF: The Brick is in the Air, Ill Rum, Kicking my Dog, Tralatitions
24. C-Mon & Kypski – We Are Square *** (Electronic / Breakbeat / hiphop)
Tot Kyteman zijn neus om de hoek van de muziekbizz kwam steken had Utrecht natuurlijk al een muzikaal ensemble om trots op te zijn. Met de 2e cd bewijzen C-Mon en Kypski dat ze hun sounds nog verder kunnen uitbouwen en nog meer categorieën onder de knie hebben. Op Wij zijn Vierkant horen we elektronische muziek, hip hop elementen en ook af en toe een verdwaalde elektrische gitaar. Misschien een idee om nog 20 mensen erbij te halen en met z’n allen op een podium te gaan staan, aangevoerd door een dude met een scheve pet?
PF: More is Less, Traveling Birds, Ghouls & Ghosts, Revenge of the Piñatas
23. Trespassers William – The Natural Order of Things [EP] ***+ (Dream Pop)
De vrouwelijke equivalent van Alexi Murdoch met ontspannen stemgeluid is zonder twijfel Anna-Lynne Williams, vocalist van TW en is dan ook geschikt voor dezelfde momenten in je leven. Welke dat zijn lezen jullie verderop in deze lijst bij Alexi's EP. Het machtig mooie Different Stars mag in geen een zichzelf respecterende muziekliefhebbers collectie ontbreken en eigenlijk is voorloper Anchor ook te mooi voor deze aarde. De laatste EP, The Natural Order of Things, heeft mij minder kunnen overtuigen. 5 plaatjes die nergens echt spannend worden maar wel lekker wegluisteren. Maar ja, al zou Anna-Lynne het telefoonboek op gaan zingen, dan nog zou het rustgevend zijn.
PF: The Lids, Catch Not Break
22. Bombay Bicycle Club – I Had The Blues But I Shook Them Loose ***+ (Indie rock / Alternative)
Redelijk debuut van weer een band met bakken potentie. Zoals praktisch met alle bands geld ook hier weer: vaker luisteren maakt beter. Bij luisterbeurt 3 of 4 (afhankelijk van de luisteraar) valt het kwartje en begint te dagen waar men naar luistert. Helaas niet allen even sterke nummers, diegene die na 2 luisterbeurten al leuk zijn zijn dat na 5 niet meer.
PF: Evening/Morning, Ghost, Always Like This, Magnet, The Hill
21. The Pains of Being Pure at Heart – The Pains of Being Pure at Heart ***+ (Shoegaze / Indie-pop)
Op 21 in deze lijst vinden wij de band met een vrij trieste naam. Gelukkig is de muziek verre van dat. Ze zien er ook al niet al te vrolijk uit, eerder als een of andere willekeurige emo formatie. TPOBPAH maakt daarentegen vrolijke indie pop (shoegaze eigenlijk maar daarvoor heb ik geen referentie materiaal) met upbeat drums, vrolijke beach boys koortjes en teksten over drugs en porno (of iets dergelijks). Kan mij het ook schelen waar die teksten over gaat, “this music is fucking right!”
PF: Come Saturday, This Love is Fucking Right, A Teenager in Love
Minst memorabele album van het jaar. Dat wil in deze niet zeggen dat het slecht is, maar ik er na een keer of 5 luisteren nog steeds weinig over te melden heb. OSI, wat staat voor Office of Strategic Influence, is bij mij bekend geworden nadat op haar eerste gelijknamige cd ene Steven Wilson en ene Mikael Akerfeldt meewerktten. In nummers als Terminal hoor ik dan ook nog steeds hele duidelijke Porcupine Tree invloeden. Ook op Blood horen we Akerfeldt weer terug. Kunnen jullie het nu niet een keer zonder deze grote namen?
PF: The Escape Artist, False Start, Radiologue
39. The Whitest Boy Alive – Rules *** (Indie-pop)
TWBA was eigenlijk al bijna dood verklaard toen ze toch maar besloten een 2e cd uit te brengen. Dat het meerendeel hiervan al een keer live te horen was geweest en dat het meer van hetzelfde was leek daarbij niet te deren. Rules bevat 11 vrolijk en ontspannen popplaatjes die na 5 keer eigenlijk de meeste glans verloren hebben. Het is allemaal een beetje te nietszeggend en het lijkt me toch net wat teveel op vorig album Dreams.
PF: Courage, Timebomb, Island
38. Mando Diao– Give Me Fire *** (Indie Rock)
Het kan hard gaan met een band. Het ene moment maak je het ene anonieme album na het andere en lijkt niemand je over 5 jaar nog te kennen en het andere moment ben je niet van de buis af te slaan en zie je tussen My Super Sweet Sixteen en Pimp My Car nog maar 1 nummer voorbij komen. Goede nummers worden eigenlijk elke keer dat je ze hoort beter, maar Dance With Somebody is bij menigeen toch alweer over het hoogtepunt heen. Gelukkig staan er op GMF nog 12 andere nummers die je minder vaak hoort, al haalt geen een van deze platen meer het niveau van de overbekende hitsingle.
PF: Dance With Somebody (toch wel), Gloria, Maybe Just Sad
37. Passion Pit – Manners *** (Indie-pop / Electronic)
Voorspelling: Passion Pit gaat het helemaal maken. Het heeft alle ingredienten die daarvoor nodig zijn. Alleen: nu nog niet. Manners is een degelijk album en de eerste helft bevat leuke popplaatjes voor op een zonnige middag. De tweede helft vond ik helaas dusdanig minder dan Manners op de 32e plaats is beland. Eigenlijk na hoogtepunt The Reeling kakt het heel hard in. In de toekomst zal er vast wel een album komen wat wel van begin tot eind kan boeien en ondertussen hebben we 4,5 nummer wat de tijd kan doden.
PF: Little Secrets, The Reeling
36. Muse – The Resistance *** (Progressive Rock) (!)
Leuke mix van 3fm radiohits, matige opvullers en klassiek geinspireerd werk. Daarnaast bevat deze cd de grootste Queen rip-off ever. The United States of Eurasia heeft bijna exact dezelfde songstructuur als een hele rits Queen nummers bijeen. En dat werkt heden ten dage eigenlijk nog steeds prima. Buiten de 3fm hitjes en matige opvullers (Undisclosed Desires, I Belong to You) staan er ook dus nog 3 lange semi-klassieke stukken aan het eind. Prima om wat niews te proberen maar kon me allemaal weinig bekoren. Ergens in de middenmoot van de Muse discography dus. En van deze lijst daarmee.
PF: Uprising, Resistance, Unnatural Selection
35. Gossip – Music For Men *** (Indie Rock)
Ik had van horen zeggen dat Gossip best leuke muziek was. Stom gerucht dacht ik, dat maak ik zelf wel uit. Maar inderdaad, het radiohitje Heavy Cross klonk als muziek in de oren. Want dat is het ook. Ook MFM heeft helaas wel weer last van het “o jee we moeten een hele cd volkrijgen” verhaal. Dat wil zeggen: de eerste helft is tof, daarna kakt het weer in. Vandaar de 35e positie.
PF: Heavy Cross, 8th Wonder, Love Long Distance, Men in Love
34. Moderat – Moderat *** (Electro / Techno)
Moderat, een samenwerkingsverband tussen Modeselektor en Apparat hebben dit jaar hun eerste echte langspeler uitgebracht. Met de verassende naam, Moderat. Terwijl ik deze cd talloze malen op heb gezet dit jaar weet ik er eigenlijk nog steeds vrij weinig zinnigs over te zeggen. Dat ga ik dan ook niet proberen. Laat ik er het bij houden dat de muziek ergens schommelt tussen electro en techno en dat het prima luistervoer is voor de latere uurtjes. Goede afwisseling tussen instrumentaal chill en dansbaar met vocalen.
PF: Rusty Nails, Seamonkey, Nasty Silence
33. Sunn O))) – Monoliths & Dimensions ***+ (Progressive Ambient / Drone Doom)
En de prijs voor minst toegankelijke cd gaat naar....Sun! Want zo spreek je dat uit, blijkbaar. 4 nummers van gemiddeld 12 minuten met drone metal, kerkkoren, teksten in het hongaars (?), onuitspreekbare titels en 2 dudes in monniken outfit. En dat is....vet, mits je een leuke geluidsinstalatie hebt want op laptop speakers komt deze cd niet uit de verf. Wanneer is iets nog muziek te noemen als er geen melodie in zit? Sun bewijst dat het kan. Blaas de buurt weg met dit gezellige album voor het hele gezin.
PF: Big Church (Megszentségteleníthetetlenségeskedéseitekért), Alice
32 Richard Swift – The Atlantic Ocean ***+ (Singer-Songwriter / Indie)
Richard Swift, is dat niet die kerel van….ehm? Ja, erg bekend is hij niet en zal hij ook niet worden omdat zijn muziek nu eenmaal voor een niche markt is gemaakt. Bij zijn concert in de Helling was er ook niet veel volk komen kijken, zeker niet onder de 30 jaar. Toch, slecht is zijn werk allerminst. Op TAO werkt Swift veel meer met electronica dan op voorgaand werk en dit levert een leuke extra op. Het lijkt allemaal iets opgewekter, al zijn de teksten soms nog steeds uitermate depressief. Titels als R.I.P. verraden dan ook veel (of is het allemaal sarcasme?). Swift onderscheidt zichzelf genoeg van de 13 in een dozijn singer-songwriters om eens in de zoveel tijd eens op te zetten.
PF: The Original Thought, Hallelujah Goodnight, The First Time, Lady Luck
31. Junior Boys – Begone Dull Care ***+ (Electro / Electropop)
Waar een band als Kap Bambino (stuk hoger in deze lijst) vaak zo snel mogelijk naar het einde van het nummer wil knallen, daar doet Junior Boys het heel wat rustiger aan. Ik zou het dan ook willen omschijven als electro-lounge. Goede niets-aan-de-hand muziek voor op de achtergrond in een of andere hippe bar. Bij nummer 3, Bits & Pieces, gaat het door het synthesizer deuntje iets meer los, maar daarna is het weer chillen geblazen. Iets meer pit had toch geen kwaad gekunt? Beetje dull zo.
PF: Bits & Pieces, Dull to Pause
30. Various Artists – Dark Was The Night ***+ (Singer-Songwriter / Indie)
Voor zover ik weet de eerste Various Artists cd die in een van mijn lijstjes beland. Niet heel verwonderlijk als je kijkt wie er allemaal aan mee hebben gewerkt. Antony, Iron & Wine, Bon Iver, Grizzly Bear, The National, Surfjan Stevens, Beirut, The Arcade Fire en ga zo maar door. Waarom deze samenwerking is aangegaan is me eigenlijk niet heel duidelijk (en interesseert me ook vrij weinig) maar ik weet wel dat zo ongeveer alle nummers erop covers zijn (oa van Nick Drake en Bob Dylan). Deze 30e plek is alleen te danken aan cd1 van de verzameling, want cd2 kan me weinig bekoren.
PF: Cello Song, I Was Young When I Left Home, Deep Blue See
29. Monsters of Folk - Monsters of Folk ***+ (Folk / Indie)
2 dudes van Bright Eyes, 1 van My Morning Jacket en 1 die zich M.Ward noemt. Wat krijg je dan? Heel veel folk muziek. Een titel als Monsters of Folk was dan ook snel gekozen. Nu ben ik niet bekend met het werk van Bright Eyes, noch met dat van MMJ dus echt veel voorkennis had ik niet, maar als die nummers evenveel lijken als die van M. Ward op zijn eigen werk, dan is er weinig sprake van echte samenwerking. Prima plaatjes maar mist in mijn optiek toch de final touch. Wellicht wat voor een 2e cd.
PF: Whole Lotta Losin’, Man Named Truth, Slow Down Jo
28. The Field – Yesterday and Today ***+ (Minimal Techno / Ambient)
Na 2 jaar geleden ook al verslingerd te zijn geraakt aan het debuut van The Field, From Here We Go Sublime, wist ook YaT dusdanig te boeien dat het steeds weer door mijn luidsprekers te horen was. The Field kenmerkt zich door lange nummers (er staan er maar 6 op) met eindeloze beats die eigenlijk minutenlang amper veranderen. Wat is daar dan leuk aan zou je zeggen? Dat weet ik eigenlijk ook niet helemaal, maar de nummers hebben een bepaalde hypnotizerende kracht waardoor het blijft boeien. Steeds kleine tweaks, onderbrekingen, toevoegen van kleine vocalen. Heel minimalistisch allemaal en vooral hard draaien om de kracht te ontdekken. Toch, als ik moest kiezen tussen het debuut en deze zou ik nog licht neigen naar de 1e.
PF: Leave It, Yesterday and Today
27. The Mars Volta - Octahedron **+ (Progressive Rock / Experimental)
Er zijn best wat workaholics in de muziekindustrie maar zo gek als Omar en Cedric van The Mars Volta maken het er maar weinig. Octahedron is dan ook alweer 5e langspeelplaat (LP / EP) sinds 2003 waarin het ultra geniale De-Loused in the Comatorium uitkwam en daarnaast is vooral Omar ook actief op sologebied. Tot op heden is die 1e cd nog steeds het beste werk want ook Octahedron haalt dit niveau nergens. TMV lijkt harde, wilde albums af te wisselen met wat rustigere varianten en dit exemplaar lijkt in de 2e categorie te behoren. Niet het sterkste werk, maar nummers als Teflon en Cotopaxi zijn nog zeer zeker de moeite. Volgende keer weer wat meer los, jongens?
PF: Teflon, Cotopaxi, Desperate Graves
26. Indukti – Idmen ***+ (Progressive Rock / Post metal)
Dat de ene Poolse progrock band de andere Poolse progrock band niet is, moge duidelijk zijn. Dat Indukti dan ook weinig weg heeft van bekendste band uit polen in dit genre, Riverside, is fortuinlijk te noemen. Indukti is voornamelijk een stuk harder, zonder veel vocalen en met meerdere niet vaak gehoorde instrumenten. Opener Sansara heeft wat weg van post-metal en zet goed te toon voor de rest van de cd, hoewel die daarna toch een andere richting neemt. Tusan Homichi Tuvota, nummer 2 op dit schijfje, is eigenlijk een van de enige met noemenswaardige zang en is dan ook meteen mijn favoriet. Nu maar hopen dat ze niet zo zouteloos worden als Riverside.
PF: Tusan Homichi Tuvota, And Who’s the God Now!
25. Aux Raus – The Brick Is In The Air ***+ (IGabberpunk / Electrol) (!)
Ooit een combinative gehoord tussen ouderwets raven gecombineerd met de agressie van oude punk? En dat is een modern jasje? Nee? Dan is het tijd voor Aux Raus. Stevige bak herrie die gemaakt lijkt te zijn om live mee te blazen. Maar ook zeer vermakelijk voor alleen op je te kleine zolderkamer. Maar serieus, respect voor wie dit een hele cd volhoud.
PF: The Brick is in the Air, Ill Rum, Kicking my Dog, Tralatitions
24. C-Mon & Kypski – We Are Square *** (Electronic / Breakbeat / hiphop)
Tot Kyteman zijn neus om de hoek van de muziekbizz kwam steken had Utrecht natuurlijk al een muzikaal ensemble om trots op te zijn. Met de 2e cd bewijzen C-Mon en Kypski dat ze hun sounds nog verder kunnen uitbouwen en nog meer categorieën onder de knie hebben. Op Wij zijn Vierkant horen we elektronische muziek, hip hop elementen en ook af en toe een verdwaalde elektrische gitaar. Misschien een idee om nog 20 mensen erbij te halen en met z’n allen op een podium te gaan staan, aangevoerd door een dude met een scheve pet?
PF: More is Less, Traveling Birds, Ghouls & Ghosts, Revenge of the Piñatas
23. Trespassers William – The Natural Order of Things [EP] ***+ (Dream Pop)
De vrouwelijke equivalent van Alexi Murdoch met ontspannen stemgeluid is zonder twijfel Anna-Lynne Williams, vocalist van TW en is dan ook geschikt voor dezelfde momenten in je leven. Welke dat zijn lezen jullie verderop in deze lijst bij Alexi's EP. Het machtig mooie Different Stars mag in geen een zichzelf respecterende muziekliefhebbers collectie ontbreken en eigenlijk is voorloper Anchor ook te mooi voor deze aarde. De laatste EP, The Natural Order of Things, heeft mij minder kunnen overtuigen. 5 plaatjes die nergens echt spannend worden maar wel lekker wegluisteren. Maar ja, al zou Anna-Lynne het telefoonboek op gaan zingen, dan nog zou het rustgevend zijn.
PF: The Lids, Catch Not Break
22. Bombay Bicycle Club – I Had The Blues But I Shook Them Loose ***+ (Indie rock / Alternative)
Redelijk debuut van weer een band met bakken potentie. Zoals praktisch met alle bands geld ook hier weer: vaker luisteren maakt beter. Bij luisterbeurt 3 of 4 (afhankelijk van de luisteraar) valt het kwartje en begint te dagen waar men naar luistert. Helaas niet allen even sterke nummers, diegene die na 2 luisterbeurten al leuk zijn zijn dat na 5 niet meer.
PF: Evening/Morning, Ghost, Always Like This, Magnet, The Hill
21. The Pains of Being Pure at Heart – The Pains of Being Pure at Heart ***+ (Shoegaze / Indie-pop)
Op 21 in deze lijst vinden wij de band met een vrij trieste naam. Gelukkig is de muziek verre van dat. Ze zien er ook al niet al te vrolijk uit, eerder als een of andere willekeurige emo formatie. TPOBPAH maakt daarentegen vrolijke indie pop (shoegaze eigenlijk maar daarvoor heb ik geen referentie materiaal) met upbeat drums, vrolijke beach boys koortjes en teksten over drugs en porno (of iets dergelijks). Kan mij het ook schelen waar die teksten over gaat, “this music is fucking right!”
PF: Come Saturday, This Love is Fucking Right, A Teenager in Love
